Η Κλήση στην Άγνωστη Milonga

Τίτλος: Εμβαδόν της Αγκαλιάς 

Κεφάλαιο 1: Το Έγγραφο στην Τσέπη του Ύπνου

Ο Σ. δεν ξύπνησε από τον ήχο του ρολογιού του, αλλά από την αίσθηση ενός ξένου σώματος μέσα στο δωμάτιο. Ήταν η σιωπή. Μια σιωπή τόσο πυκνή, που έμοιαζε με το κράτημα της αναπνοής ενός θεατή πριν από μια δύσκολη φιγούρα.

Το δωμάτιό του ήταν μικρό, τετράγωνο, με τοίχους στο χρώμα του ξεθωριασμένου γρανίτη.  Ο Σ. Δούλευε στο «Γραφείο Καταγραφής Ανεπαίσθητων Κινήσεων». Η δουλειά του ήταν να παρατηρεί τις κάμερες ασφαλείας της πόλης και να σημειώνει σε ογκώδη κατάστιχα κάθε φορά που ένας περαστικός κοντοστεκόταν, κάθε φορά που ένας ώμος έγερνε έστω και ένα χιλιοστό παραπάνω προς το μέρος ενός άλλου ανθρώπου. Ήταν μια γραφειοκρατία της εγγύτητας.

Σηκώθηκε μηχανικά. Καθώς φόρεσε το σακάκι του, το οποίο κρεμόταν στην πλάτη της ξύλινης καρέκλας, ένιωσε ένα βάρος στην αριστερή εσωτερική τσέπη. Ένα βάρος που δεν υπήρχε το προηγούμενο βράδυ.

Τράβηξε ένα χαρτόνι, σκληρό, με υφή που θύμιζε παλιό δέρμα. Δεν είχε όνομα αποστολέα. Είχε μόνο μια ημερομηνία –τη σημερινή– και μια διεύθυνση: «Οδός Ανώνυμης Επαφής, Αίθουσα 4, Milonga της Αναμονής». Στο κάτω μέρος, με καλλιγραφικά γράμματα που έμοιαζαν να στάζουν αίμα ή μελάνι, έγραφε:

Ο Σ. ένιωσε έναν κόμπο στο στομάχι. Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του TanGoNueVo, όπως την είχε διαβάσει στα απαγορευμένα φυλλάδια του Spiros Sal, το Tango δεν ήταν χορός, αλλά μια μελέτη της ανθρώπινης φύσης. Αν η κλήση ήταν αληθινή, τότε η ίδια του η φύση βρισκόταν υπό αμφισβήτηση.

Πλησίασε στο παράθυρο. Η πόλη έξω δεν έμοιαζε με τη Θεσσαλονίκη που ήξερε. Οι δρόμοι φαίνονταν να στρίβουν σε γωνίες που δεν επέτρεπε η γεωμετρία, σαν ένα ατέλειωτο, περίπλοκο giro (στροφή) που εκτελούσε η ίδια η αρχιτεκτονική. Οι άνθρωποι κάτω περπατούσαν με μια απόκοσμη ακρίβεια, αποφεύγοντας ο ένας τον άλλον με μαθηματική ψυχρότητα.

— «Πρέπει να πάω», ψιθύρισε.Δεν ήταν θέμα επιλογής. Στον κόσμο του Σ., αν δεν ανταποκρινόσουν στην κλήση για επαφή, έπαυες να υπάρχεις για τους άλλους. Γινόσουν ένας «αόρατος», ένας άνθρωπος που περπατά αλλά δεν αφήνει ίχνος, που μιλά αλλά δεν παράγει ήχο. Η Milonga δεν ήταν διασκέδαση. Ήταν το δικαστήριο όπου θα κρινόταν αν η αγκαλιά του είχε ακόμα «εμβαδόν» ή αν είχε γίνει μια ευθεία γραμμή, ένα τείχος.

Έδεσε τα κορδόνια των παπουτσιών του. Ήταν παπούτσια χορού, αν και δεν θυμόταν ποτέ να τα έχει αγοράσει. Η σόλα τους ήταν λεία, έτοιμη να γλιστρήσει πάνω στην αλήθεια ή στην καταστροφή. Πριν βγει από την πόρτα, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Το είδωλό του έμοιαζε να τρεμοπαίζει.

Βγήκε στο κεφαλόσκαλο. Η σκάλα έμοιαζε να οδηγεί σε ένα βάθος που δεν τελείωνε. Ο Σ. άρχισε να κατεβαίνει, και με κάθε σκαλί, ο ήχος ενός μακρινού μπαντονεόν άρχιζε να αντηχεί μέσα στους τοίχους, σαν ένας παλμός καρδιάς που είχε ξεχάσει πώς να χτυπά για τον εαυτό του.

Κεφάλαιο 2: Η Γεωμετρία της Συμμόρφωσης

Η πόρτα της πολυκατοικίας έκλεισε πίσω από τον Σ. με έναν ήχο που θύμιζε κλείστρο παλιάς φωτογραφικής μηχανής. Για μια στιγμή, ένιωσε ότι η πόλη τον είχε «αιχμαλωτίσει» σε μια στατική εικόνα. Ο αέρας που κατέβαινε από τον λόφο του Επταπυργίου δεν ήταν δροσερός· ήταν βαρύς, μυρίζοντας παλιά ξύλα και το μέταλλο των χορδών ενός πιάνου.
Ο Σ. άρχισε να περπατά. Σύμφωνα με τους άγραφους νόμους της «Ronda» (της κυκλικής ροής του χορού), κανείς δεν μπορούσε να αλλάξει κατεύθυνση αν δεν υπήρχε σοβαρός λόγος. Οι πεζοί γύρω του κινούνταν σε ομόκεντρους κύκλους, αποφεύγοντας τις τυχαίες συγκρούσεις με μια ακρίβεια που άγγιζε το παράλογο.

Ο Σ. αναρωτήθηκε αν η πρόσκληση στην τσέπη του ήταν ορατή στους άλλους. Ένιωθε το χαρτί να ζεσταίνεται πάνω στο στήθος του, σαν να είχε δική του καρδιά. Καθώς πλησίαζε προς το κέντρο, η αρχιτεκτονική της Θεσσαλονίκης άρχισε να μεταμορφώνεται. Τα κτίρια της οδού Αριστοτέλους έμοιαζαν να γέρνουν το ένα προς το άλλο, σχηματίζοντας μια τεράστια, πέτρινη αγκαλιά που έπνιγε το φως της ημέρας.
 

«Στο TanGoNueVo», θυμήθηκε μια σημείωση του Spiros Sal, «ο χώρος ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είναι κενός. Είναι γεμάτος από προθέσεις».

Αν αυτό ίσχυε, τότε η πόλη ήταν ένας ωκεανός από αόρατες γραμμές. Ο Σ. προσπαθούσε να μην «κόψει» τις γραμμές των άλλων. Κάθε βήμα του έπρεπε να είναι δικαιολογημένο. Στη γωνία ενός στενού στα Λαδάδικα, είδε έναν «Ελεγκτή Βηματισμού». Ήταν ένας υπάλληλος με μια μεζούρα στο χέρι, που μετρούσε την απόσταση ανάμεσα στα βήματα των περαστικών.

— «Εσείς, εκεί!», φώναξε ο Ελεγκτής στον Σ. «Το αριστερό σας πόδι σέρνεται. Η μεταφορά του βάρους σας είναι ημιτελής. Πού νομίζετε ότι πηγαίνετε με τέτοια ασάφεια;»

Ο Σ. πάγωσε. Η καρδιά του χτυπούσε στον ρυθμό ενός αργού milonguero.

— «Πηγαίνω στην οδό Ανώνυμης Επαφής», απάντησε με τρεμάμενη φωνή.
Ο Ελεγκτής χαμήλωσε τη μεζούρα. Το βλέμμα του έγινε σχεδόν λυπημένο.

— «Η οδός αυτή δεν βρίσκεται στον χάρτη, Σ. Βρίσκεται μόνο στην πρόθεση. Για να φτάσετε, πρέπει να σταματήσετε να περπατάτε σαν άνθρωπος που φοβάται να πέσει, και να ξεκινήσετε να περπατάτε σαν άνθρωπος που αναζητά το κέντρο του βάρους του στον άλλον».

Ο Σ. συνέχισε, αλλά τώρα κάθε του κίνηση ήταν μια βασανιστική μελέτη. Συνειδητοποίησε ότι η πόλη δεν ήταν ένας τόπος, αλλά μια δοκιμασία. Οι δρόμοι δεν οδηγούσαν σε προορισμούς, αλλά σε συναισθήματα. Η «Οδός Ανώνυμης Επαφής» έπρεπε να είναι κάπου εδώ κοντά, εκεί όπου η θάλασσα συναντά το τσιμέντο, εκεί όπου το εγώ διαλύεται μέσα στο εμείς.

Ξαφνικά, ο ήχος του μπαντονεόν έγινε πιο καθαρός. Δεν ερχόταν από κάποιο ραδιόφωνο, αλλά από τις υπονόμους, από τους τοίχους, από την ίδια την άσφαλτο.

Ήταν μια μελωδία του Piazzolla, παραμορφωμένη, που επαναλάμβανε την ίδια φράση ξανά και ξανά, σαν μια ερώτηση που δεν έβρισκε απάντηση.

Ο Σ. έφτασε μπροστά σε μια σκουριασμένη σιδερένια πόρτα. Πάνω της, με κιμωλία, ήταν γραμμένο το νούμερο 4.

Δεν υπήρχε επιστροφή. Το κεφάλαιο της «μοναχικής διαδρομής» είχε τελειώσει. Τώρα, έπρεπε να ανοίξει την πόρτα και να αντιμετωπίσει το εμβαδόν της πρώτης αγκαλιάς.

Κεφάλαιο 3: Το Δικαστήριο της Σιωπηλής Πίστας

Η σκουριασμένη πόρτα άνοιξε με ένα ουρλιαχτό που έμοιαζε να σχίζει τον ίδιο τον χρόνο. Ο Σ. πέρασε το κατώφλι και βρέθηκε σε έναν χώρο που αψηφούσε τις αισθήσεις.

Η αίθουσα ήταν τεράστια, αλλά ταυτόχρονα πνιγηρή. Ο αέρας ήταν πυκνός, γεμάτος από τη μυρωδιά παλιού καπνού, βερνικιού πατώματος και της αλμύρας που έφερνε ο Θερμαϊκός, λες και η θάλασσα είχε εισβάλει υποθάλπια μέσα στους τοίχους. Το φως ήταν λιγοστό, πηγάζοντας από μερικές κίτρινες λάμπες που κρέμονταν από την οροφή με μακριά, γυμνά καλώδια. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με καθρέφτες, αλλά δεν ήταν καθαροί. Ήταν θαμποί, γεμάτοι ρωγμές και υγρασία, παραμορφώνοντας τα είδωλα σε απόκοσμες καρικατούρες.

Στο κέντρο της αίθουσας, η πίστα. Ένα ξύλινο πάτωμα που έτριζε κάτω από το βάρος της σιωπής. Άνθρωποι χορεύανε. Αλλά δεν ήταν ο χορός που ήξερε ο Σ. Χορεύανε σε απόλυτη σιωπή, χωρίς μουσική, με τα μάτια δεμένα με μαύρα μαντήλια. Κινούνταν αργά, σαν υπνωτισμένοι, αποφεύγοντας ο ένας τον άλλον για χιλιοστά, σαν να καθοδηγούνταν από έναν αόρατο μαγνήτη.

Ο Σ. κοντοστάθηκε. Ένιωσε ότι κάθε του βλέμμα, κάθε του ανάσα καταγραφόταν. Στο βάθος της αίθουσας, πίσω από ένα τραπέζι στρωμένο με μαύρο βελούδο, κάθονταν τρεις φιγούρες. Ήταν η «Επιτροπή Υποδοχής». Φορούσαν κοστούμια που έμοιαζαν με εκείνα των δεκαετιών του '30, και τα πρόσωπά τους ήταν ανέκφραστα, σαν σμιλεμένα σε πέτρα.

Ο Σ. πλησίασε αργά. Τα παπούτσια του έκαναν έναν δυνατό θόρυβο πάνω στο ξύλο, σπάζοντας την ιερή σιωπή των χορευτών. Έφτασε μπροστά στο τραπέζι και περίμενε.

Ο κεντρικός δικαστής, ένας άνδρας με λευκά μαλλιά και βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά το δέρμα, σήκωσε τα μάτια του.

— «Παρουσιαστείτε, Σ.», είπε η φωνή του, βαθιά και μεταλλική. «Γνωρίζετε γιατί βρίσκεστε εδώ;»
— «Έλαβα την κλήση...», ψιθύρισε ο Σ., προσπαθώντας να κρατήσει τη φωνή του σταθερή. «Για την οδό Ανώνυμης Επαφής. Για τη Milonga».

Ο Δικαστής 2, μια γυναίκα με αυστηρό σινιόν και γάντια μέχρι τον αγκώνα, χαμογέλασε ειρωνικά.

— «Η κλήση δεν είναι προσκλητήριο για πάρτι, Σ. Είναι κατηγορητήριο.

Κατηγορείστε για 'Εσκεμμένη Αποξένωση' και 'Ανεπάρκεια Αγκαλιάς'. Το 'Γραφείο Καταγραφής Ανεπαίσθητων Κινήσεων', όπου εργάζεστε, κατέγραψε ότι η τελευταία φορά που αγγίξατε άνθρωπο με ειλικρίνεια ήταν πριν από τρεις χιλιάδες, τετρακόσιες δώδεκα ημέρες. Η αγκαλιά σας έχει θεωρηθεί 'ψυχικά νεκρή'».

Ο Σ. ένιωσε τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια του.

— «Μα... προσπαθώ! Ακολουθώ τους κανόνες! Κάνω τα βήματα!», διαμαρτυρήθηκε.

Ο Δικαστής 3, ένας άνδρας που δεν είχε μιλήσει μέχρι τότε, χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.

— «Τα βήματα!», φώναξε.

— «Δεν ξέρω...», ομολόγησε ο Σ., με το κεφάλαιο της ειλικρίνειας να ανοίγει βίαια μέσα του.

— «Η άγνοια δεν αποτελεί δικαιολογία», είπε ο Λευκομάλλης Δικαστής. «Η ποινή για την Ανεπάρκεια Αγκαλιάς είναι η 'Οριστική Ακινησία'. Θα μείνετε εδώ, παγωμένος, όπως οι άλλοι που απέτυχαν, ένας ζωντανός καθρέφτης του φόβου σας. Εκτός αν...»

Έκανε μια παύση που έμοιαζε με αιωνιότητα.
— «Εκτός αν αποδείξετε ότι η αγκαλιά σας έχει ακόμα 'εμβαδόν'. Θα χορέψετε μια Tandita. Τρία τραγούδια. Χωρίς μουσική. Με την πρώτη ντάμα που θα σας πλησιάσει. Αν εκείνη νιώσει την αλήθεια σας, θα ζήσετε. Αν νιώσει το ψέμα σας, θα γίνετε πέτρα».

Ο Δικαστής έκανε ένα νεύμα. Η σιωπή στην αίθουσα έγινε ακόμα πιο βαθιά, και ο Σ. ένιωσε μια κρύα ανάσα στον σβέρκο του. Μια φιγούρα, με δεμένα μάτια, άρχισε να κινείται αργά από την άκρη της πίστας προς το μέρος του.

Ήταν η ώρα της δίκης. Η τεχνική δεν μπορούσε να τον σώσει τώρα. Μόνο η ψυχή του.

Κεφάλαιο 4: Η Τριβή της Αλήθειας

Η γυναίκα σταμάτησε ακριβώς μπροστά του. Δεν φορούσε άρωμα· ανέδιδε μια οσμή από παλιό χαρτί και βροχή, την ίδια οσμή που είχαν τα αρχεία στο Γραφείο του Σ. Τα μάτια της ήταν καλυμμένα με ένα μαύρο μεταξωτό μαντήλι, όμως ο Σ. ένιωθε ότι τον κοιτούσε μέσα από τους πόρους του δέρματός της.

— «Το χέρι σας, Σ.», διέταξε ο Λευκομάλλης Δικαστής από το βάθος. «Η πρόθεση δεν μπορεί να περιμένει άλλο».

Ο Σ. σήκωσε το δεξί του χέρι. Έτρεμε. Στο μυαλό του αναβόσβηναν διαγράμματα τεχνικής: η γωνία του αγκώνα, η πίεση στην ωμοπλάτη, η ευθυγράμμιση του άξονα. Αλλά καθώς το χέρι του ακούμπησε την πλάτη της ντάμας, όλα τα διαγράμματα κάηκαν.

Η επαφή ήταν ψυχρή, σχεδόν μεταλλική. Η γυναίκα δεν ήταν παθητική· ήταν μια παρουσία που απαιτούσε χώρο. Ο Σ. ένιωσε τον «τετραγωνικό πόντο της αγκαλιάς» να γίνεται ένα πεδίο μάχης.

Ο Σ. έκλεισε τα μάτια. Προσπάθησε να αφαιρέσει την «πανοπλία» του υπαλλήλου. Άφησε τον θώρακά του να ακουμπήσει τον δικό της. Στην αρχή, ένιωσε μια αντίσταση, ένα τείχος. Ήταν ο δικός του φόβος που καθρεφτιζόταν πάνω της.

— «Δεν αναπνέετε», ψιθύρισε η γυναίκα. Ήταν η πρώτη φορά που μιλούσε. Η φωνή της δεν ερχόταν από το στόμα της, αλλά από το σημείο που τα σώματά τους ενώνονταν. «Κρατάτε την ανάσα σας όπως κρατάτε τη ζωή σας. Σφιχτά, για να μην σας ξεφύγει, αλλά έτσι την στραγγαλίζετε».

Ο Σ. άφησε μια βαθιά εκπνοή. Το σώμα του υποχώρησε. Η ακαμψία του γραφειοκράτη άρχισε να λιώνει. Τότε, συνέβη το παράδοξο: η σιωπή της αίθουσας άρχισε να δονείται. Δεν υπήρχε μουσική, αλλά ο Σ. άρχισε να ακούει τον ρυθμό της δικής του κυκλοφορίας του αίματος, που συγχρονιζόταν με τον δικό της.

Έκανε το πρώτο βήμα. Ένα paso προς τα πίσω.

Δεν ήταν ένα βήμα χορού. Ήταν μια υποχώρηση του εγώ του. Η γυναίκα τον ακολούθησε. Το πάτωμα έτριξε, αλλά αυτή τη φορά ο ήχος δεν ήταν απειλητικός· ήταν η απάντηση της γης στην ειλικρίνειά τους.

— «Καλύτερα», είπε εκείνη. «Αλλά ακόμα σκέφτεστε τα πόδια σας. Τα πόδια είναι οι υπάλληλοι, Σ. Η καρδιά είναι ο διευθυντής. Αν ο διευθυντής φοβάται, οι υπάλληλοι θα παραπατήσουν».

Καθώς άρχισαν να διαγράφουν έναν αργό κύκλο στην πίστα, οι καθρέφτες γύρω τους άρχισαν να καθαρίζουν. Ο Σ. είδε φευγαλέα το είδωλό του. Δεν ήταν πια ο καμπούρης υπάλληλος με το γκρίζο σακάκι. Ήταν μια σκιά που μεγάλωνε, που καταλάμβανε χώρο, που τολμούσε να υπάρξει μέσα από την επαφή με το άγνωστο.

Ξαφνικά, η γυναίκα σταμάτησε. Τον έσφιξε λίγο παραπάνω.

— «Προσέξτε», είπε χαμηλόφωνα. «Τώρα έρχεται το δεύτερο τραγούδι. Το τραγούδι της Μνήμης. Εκεί είναι που οι περισσότεροι γίνονται πέτρα».

Ο Σ. ένιωσε το πάτωμα να τρέμει. Η πρώτη Tandita της δίκης του είχε μόλις ξεκινήσει να βαθαίνει.

Κεφάλαιο 5: Η Tandita της Μνήμης και τα Φαντάσματα των Λαδαδίκων

Το δεύτερο τραγούδι ξεκίνησε χωρίς ήχο, αλλά με μια αλλαγή στο φως. Οι θαμποί καθρέφτες στους τοίχους άρχισαν να υγροποιούνται. Το γυαλί έρεε σαν μαύρο νερό και πάνω στην επιφάνειά του άρχισαν να προβάλλονται εικόνες από την πόλη.

Ο Σ. είδε τον εαυτό του να περπατά στην οδό Τσιμισκή, ανάμεσα στο πλήθος, με το κεφάλι σκυμμένο, αποφεύγοντας το βλέμμα κάθε περαστικού. Είδε όλες εκείνες τις στιγμές που κάποιος πήγε να τον αγγίξει —ένας ζητιάνος, ένας παλιός φίλος, μια γυναίκα που ζητούσε οδηγίες— και εκείνος είχε τραβηχτεί πίσω, σαν η ανθρώπινη επαφή να ήταν ηλεκτροφόρο σύρμα.

— «Κάθε φορά που αρνηθήκατε μια σύνδεση», ψιθύρισε η ντάμα στο αυτί του, «χτίζατε ένα τούβλο στον τοίχο που σας πνίγει τώρα. Στο Tango, δεν μπορείς να κρυφτείς. Το σώμα θυμάται κάθε 'όχι' που είπες».

Η πίστα κάτω από τα πόδια τους άρχισε να αλλάζει υφή. Δεν ήταν πια ξύλο, αλλά τα υγρά κατεστραμμένα καλντερίμια των Λαδαδίκων μετά από μια φθινοπωρινή βροχή. Ο Σ. ένιωσε το βάρος των αναμνήσεων να τον τραβά προς τα κάτω. Τα πόδια του έγιναν βαριά σαν μολύβι.

Ο Σ. προσπάθησε να κάνει μια sacada (εκτοπισμό), αλλά ένιωσε ότι αντί για το πόδι της ντάμας, προσπαθούσε να εκτοπίσει τις ίδιες του τις τύψεις. Οι Δικαστές παρακολουθούσαν με τα χέρια σταυρωμένα. Ο Λευκομάλλης σημείωσε κάτι σε ένα χαρτί.

— «Είσαι άκαμπτος, Σ.», είπε η γυναίκα. «Φοβάσαι ότι αν αφεθείς, θα διαλυθείς. Αλλά στο TanGoNueVo, η διάλυση του παλιού εαυτού είναι η μόνη αρχή».

Ξαφνικά, η αίθουσα γέμισε με τις σκιές των ανθρώπων που ο Σ. είχε αγνοήσει. Στέκονταν γύρω από την πίστα, σαν σιωπηλοί θεατές σε μια αρένα. Ο Σ. ένιωσε το χέρι της ντάμας στην πλάτη του να καίει. Δεν ήταν πια ένα χέρι· ήταν μια πυξίδα που τον ανάγκαζε να στραφεί προς την αλήθεια του.

Εκτέλεσε μια αργή, βασανιστική στροφή (giro). Καθώς γύριζε, η πόλη στους τοίχους άρχισε να περιστρέφεται μαζί του. Ο Λευκός Πύργος φάνηκε να λυγίζει, οι ομπρέλες στην παραλία να κλείνουν σαν μαύρα λουλούδια.

— «Αναπνεύστε μέσα στη μνήμη», τον διέταξε εκείνη.

Ο Σ. εισέπνευσε την υγρασία και τον φόβο. Αντί να αντισταθεί στο βάρος, αποφάσισε να το χρησιμοποιήσει. Έγειρε το σώμα του προς το μέρος της, όχι από ανάγκη για στήριξη, αλλά από επιθυμία για παράδοση. Για πρώτη φορά, η αγκαλιά του δεν ήταν μια άμυνα, αλλά ένα άνοιγμα.

Τη στιγμή εκείνη, ένας από τους καθρέφτες έσπασε με έναν εκκωφαντικό κρότο. Η εικόνα του «μοναχικού υπαλλήλου» θρυμματίστηκε σε χίλια κομμάτια.

— «Το δεύτερο τραγούδι τελειώνει», είπε ο Δικαστής με την αυστηρή φωνή. «Προετοιμαστείτε για το τρίτο. Το τραγούδι του Σκοπού. Εκεί που η κίνηση γίνεται μοίρα».

Ο Σ. ένιωσε τον ιδρώτα να τρέχει στο πρόσωπό του. Η ντάμα του χαλάρωσε λίγο το κράτημα, αλλά δεν τον άφησε. Ήξερε ότι η επόμενη παύση θα ήταν η πιο επικίνδυνη.

Κεφάλαιο 6: Ο Κοινός Άξονας της Λύτρωσης

Το τρίτο τραγούδι ξεκίνησε. Δεν ήταν πια σιωπή, ούτε μουσική· ήταν ένας χαμηλός συριγμός, σαν τον άνεμο που σφυρίζει ανάμεσα στα κατάρτια των πλοίων στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ήταν το «Τραγούδι του Σκοπού».

Ο Σ. ένιωσε τη ντάμα να τον τραβά προς το κενό. Δεν ήταν μια απλή κίνηση. Ήταν η πρόσκληση για μια Colgada. Στη φιλοσοφία του TanGoNueVo, η Colgada είναι η απόλυτη παράδοση: δύο σώματα που γέρνουν μακριά το ένα από το άλλο, διατηρώντας την ισορροπία τους μόνο επειδή είναι ενωμένα σε έναν κοινό, εξωτερικό άξονα.

 «Αν φοβηθείς να πέσεις, θα τραβήξεις και τον άλλον κάτω», αντήχησε η φωνή του Spiros Sal μέσα στην αίθουσα, λες και οι τοίχοι είχαν αποστηθίσει τα μαθήματά του. «Η εμπιστοσύνη δεν είναι συναίσθημα. Είναι φυσική. Είναι η γεωμετρία της πρόθεσης».

Ο Σ. άφησε το βάρος του να φύγει προς τα πίσω. Οι φτέρνες του πίεζαν το ξύλο, ενώ το στήθος του παρέμενε προσκολλημένο στην αγκαλιά της ντάμας. Ένιωσε τον άξονά του να διαλύεται. Για μια στιγμή, δεν υπήρχε «εγώ» και «εκείνη». Υπήρχε μόνο ένα εκκρεμές που αιωρούνταν πάνω από την άβυσσο της σιωπής.

Η τεχνική του ήταν άρτια, αλλά οι Δικαστές δεν κοιτούσαν τα πόδια του. Κοιτούσαν τη σύνδεση των χεριών του.

— «Σταματήστε!», φώναξε ο Λευκομάλλης Δικαστής, χτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι.

Η κίνηση πάγωσε. Ο Σ. και η ντάμα έμειναν σε εκείνη την επισφαλή γωνία, σαν ένα άγαλμα που αρνείται να υποταχθεί στη βαρύτητα. Οι άλλοι χορευτές-σκιές εξαφανίστηκαν. Έμειναν μόνο αυτοί οι τρεις κριτές κάτω από το κίτρινο φως.

— «Περιγράψτε μας τι νιώθετε, Σ.», είπε η Γυναίκα Δικαστής με την αυστηρή φωνή. «Μην μας πείτε για τα βήματα. Πείτε μας για το Εμβαδόν. Τι καταλαμβάνει η αγκαλιά σας αυτή τη στιγμή;»

Ο Σ. ανέπνεε βαριά. Το πρόσωπό του ήταν εκατοστά μακριά από το μαύρο μαντήλι της ντάμας.

— «Νιώθω... την πόλη», ψιθύρισε. «Νιώθω κάθε άνθρωπο που προσπέρασα στην οδό Ανωνυμης Επαφής. Η αγκαλιά μου δεν είναι πια ένας χώρος ανάμεσα σε δύο σώματα. Είναι μια γέφυρα. Καταλαμβάνει όλη την απόσταση που έχασα τα προηγούμενα χρόνια».

Ο Δικαστής 3 σηκώθηκε όρθιος.

— «Λέτε ότι χρησιμοποιείτε το Tango with Purpose. Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του άξονα; Γιατί δεν αφήνετε το χέρι της να πέσετε και οι δύο, να τελειώνει αυτή η κωμωδία;»

Ο Σ. έσφιξε την αγκαλιά του.

— «Επειδή αν πέσει εκείνη, θα μείνω μόνος μου σε έναν κόσμο χωρίς βάρος. Και ένας κόσμος χωρίς βάρος είναι η πραγματική κόλαση του Κάφκα. Ο σκοπός δεν είναι να μείνω όρθιος. Ο σκοπός είναι να μην είμαι μόνος στην πτώση».

Μια μακρά σιωπή ακολούθησε. Ο Λευκομάλλης Δικαστής κοίταξε τα χαρτιά του. Μετά κοίταξε την ντάμα. Εκείνη, αργά, έβγαλε το μαύρο μαντήλι από τα μάτια της.

Ο Σ. πάγωσε. Τα μάτια της ήταν τα δικά του μάτια. Ήταν ο ίδιος του ο εαυτός, στην πιο ειλικρινή, την πιο ευάλωτη εκδοχή του.

— «Η ετυμηγορία εκδόθηκε», ανακοίνωσε ο Δικαστής. «Ο κατηγορούμενος Σ. κρίνεται 'Ένοχος Επίγνωσης'. Η ποινή του είναι η δυσκολότερη όλων: Καταδικάζεται να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του προσπαθώντας να διατηρήσει αυτό το εμβαδόν σε κάθε του επαφή. Η Milonga τελείωσε. Ο χορός τώρα ξεκινά».

Η αίθουσα άρχισε να τρέμει. Οι τοίχοι κατέρρεαν, αλλά όχι σαν ερείπια. Μεταμορφώνονταν πίσω στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Ο Σ. βρέθηκε να στέκεται στην άκρη της Λεωφόρου Νίκης, με τη θάλασσα να αφρίζει μπροστά του.

Στην τσέπη του, το σκληρό χαρτόνι της πρόσκλησης είχε γίνει λευκό. Δεν υπήρχαν πια οδηγίες. Μόνο ένας καθρέφτης που αντανακλούσε το πρώτο φως της αυγής πάνω στον Θερμαϊκό.

Τέλος Πρώτου Διηγήματος